Routine

Ik ben een contrair mens.

Als ik iets nieuws moet doen, krijg ik stress, maar eens ik iets gewend ben, baal ik van de routine.

Neem bijvoorbeeld mijn wekelijkse afspraak met de spoorwegen (een vaak-bezocht onderwerp, ik weet het. Maar ze geven mijn weken vorm). Eerst was het een beetje een avontuur, spurtte ik tussen perrons en was ik steevast trots als ik alles gevonden had (geen sinecure als je gezegend bent met een dromerig warhoofd). Maar nu ben ik het zodanig gewoon dat ik zelfs vergeet dat ik de grens oversteek. Knap vervelend als je eigenlijk nog een last-minute gsm-afspraakje had!

Alles loopt langs vaste patronen. Ik krijg telkens weer ongewoon gewelddadige neigingen bij het zien van een koppeltje op de bank achter me, ineengestrengeld en tevreden (mijn recente ervaringen met Call of Duty hebben me overigens voldoende inspiratie gegeven voor minutenlange mijmeringen over wat ik op dit eigenste moment met hen zou willen doen). Ik doe nog steeds een schietgebedje telkens ik op de informatieschermen in de stations kijk, om niet weer een aansluiting te missen. En ik ben ook nog elke keer plotseling enorm dankbaar dat mijn kot vlakbij het station is, wanneer de trein in Leiden op z’n remmen gaat staan. Aan het eind van de rit vloek ik ook nog altijd over het feit dat er daar geen roltrap omlaag is voor mijn vermoeide benen en tegenpruttelende rug.

De lessen veranderen wel wat in deze tweede blok, zij het subtiel. Het wordt allemaal vager, warriger en (hoofdzakelijk) hectischer. Mijn tutorial archaeozoology blijkt een soort thesiscoaching te zijn, op willekeurige momenten gegeven. Mijn eigenlijke thesistutorial moet nog van start gaan, aangezien de prof van niets afwist (universities-you’ve gotta love ‘em). De eerste lessen osteoarchaeology bestonden uit basisuitleg, gevolgd door een labo’tje ‘gok het geslacht’. De les van morgen belooft een ‘gok de leeftijd’-crash course te worden. Paleopathology daarentegen volgt een voorspelbaar stramien van literatuurlijsten, laboverslagen, presentaties en recensies.

Maar dat interesseert jullie natuurlijk geen bal. En mij momenteel ook minder, althans tot ik ontdek waaronder het arme skeletje in ons labo allemaal gebukt ging, zodat ik mijn lab report netjes vrijdag kan indienen. De duts moet veel pijn hebben gehad, van zoveel ben ik al zeker.

Je hoort het al, het wordt een drukke week. Maar misschien is dat maar goed, zo kan de droefheid van de inkortende dagen me minder meesleuren. Iets waar het uitstapje naar Disneyland van vorige vrijdag overigens ook al bij hielp.

Alleen spijtig dat mijn interne magneet me nu nog meer dan anders terugtrekt naar m’n thuis, waar mijn kat en mijn geliefde de woonst levend houden.

Nu ja, ook dat gevoel hoort bij de routine. Het is gewoon het enige deel waar ik maar niet aan wen.

Jessie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s