Headaches and Food in The Windy City

Wie maalt er nog om Chicago? De échte windy city, dat is Leiden.
Ik heb vandaag talloze mensen naast hun fiets zien lopen, paraplus en hoeden door de lucht zien vliegen, en straatzichten vol in sjaals en mutsen gewikkelde vaag menselijke vormen aanschouwd. Ik begrijp zelfs eindelijk wat bepaalde van mijn vrienden bedoelen als ze zeggen dat de wind pijn doet aan hun oren, en heb al onmiddellijk mijn dikste muts-met-flappen op mijn zondagse meeneemlijstje gezet.
Dat gezegd zijnde is het stiekem wel leuk, die wind. Lekker uitwaaien, joh!
Alleen spijtig dat ik er een chewbaccaiaans kapsel aan over hou.

Ik weet niet wie mijn eerstvolgende bezoeker vanuit het thuisland zal zijn, maar ik kan wel alvast beloven dat diens maag hem/haar dankbaar zal zijn. Vandaag heb ik namelijk, met dank aan Rachel en Annick, het koffiehuisje “bagels and beans” ontdekt. Best lekkere bagels, en (veel belangrijker) een grote pot met suikerklontjes en mokkaboontjes op tafel. Nomnomnom.

Het was een welkome pauze tijdens het labo van vandaag, aangezien enkele van de vertebrae uit ons paleopathology lab in dit labowerk opnieuw moesten geanalyseerd worden, en er niets zo je courage wegneemt als dezelfde lesions en osteophytes herbeschrijven… behalve misschien daarbij het plotse inzicht krijgen dat je (reeds ingediende) diagnose er eigenlijk bal naast zat.

Om terug te komen op het veel boeiendere onderwerp ‘eten’: er is nog een tweede leuk adresje. In mijn allereerste week hier, toen ik lichtjes leed onder het “wat doe ik hier in ’s hemelsnaam” syndroom dat geen enkele buitenlandse student vreemd is, ontdekte ik het bakkerijtje Us Bertus, dat traditionele Friese lekkernijen (oh ja, en ook brood) maakt. Elke ochtend wandel ik erlangs op weg naar de unief, en elke ochtend komen heerlijke geuren van deeg, kaneel, anijs en karamel me tegemoet terwijl ik stiekem binnenpiep om te zien hoe de bakkers gigantische lappen deeg uitrollen. Hun koekjes smaken nu, nu ik me hier thuis voel, nog even lekker als op die eerste verweesde dag.

En daarbij ga ik het laten, aangezien de supertoffe migraine-aanval zowel mijn weekend als mijn werkplanning om zeep heeft geholpen (om maar te zwijgen over hoe het voelt met ’n halfgenezen hoofd op de trein te kruipen. Heb je enig idee hoe luid een trein is? Miljaar.)

P.S. Zoals jullie intussen waarschijnlijk al hadden geconcludeerd, ga ik mijn belofte van mooie prentjes te publiceren deze week niet kunnen nakomen. Dat is nu eenmaal nogal moeilijk als je je camera vergeten bent. Helaas. Volgende week dus, behalve als mijn neuronen hun functioneel hiaat voortzetten (laten we hopen van niet gezien de aanstormende tentamens).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s