Raamgemijmer

Er is een nieuw wokrestaurantje geopend tegenover mij. Elke namiddag staat de eigenares met haar beste glimlach urenlang foldertjes uit te delen voor de deur. Ik betrap mezelf erop dat ik zit te duimen voor hen, te hopen dat meer mensen zullen binnengaan. Op een gelijkaardige noot stopte de ambulance gisteren voor de deur van het ijssalon. Ik maakte me al zorgen, tot ik de drie ambulanciers in vol kostuum zag buitenkomen met een ijsje. Iedereen wil wel een traktatie aan het eind van z’n vrijdag.

(excuses voor het hoge paparazzigehalte van deze foto)

En zo volg ik dus het wel en wee van de wereld daar buiten mijn raam, met een nieuw inzicht in waarom katten zo graag filosofisch op de vensterbank zitten.

Daarnaast rek ik mijn dagelijkse wandelingen richting lab soms een beetje, omdat mijn camera en ik nu eenmaal graag zwerven. Rotweer of niet (waarom heb ik mijn winterjas niet meer mee? Waarom?!), de lente blijft mooi:

Maar de wereld draait door, en we moeten allemaal mee (al is ook daar ruimte voor levensbeschouwelijke discussie).

En zo ging weer een week in het lab voorbij. Ik word al bijvoorbaat nostalgisch nu ik mijn laatste volledig geanalyseerde skelet gefotografeerd en opgeborgen heb. Geen boeiende pathologie helaas.

Ik zou er nog doen (uiteraard), maar ik verzuip in het werk, en de groep individuen die jong genoeg gestorven zijn voor mijn sample is zowat uitgeput. Elk excuus om niet te schrijven is daarmee opgebruikt. Mijn weekenplanning is gemaakt.

Jessie

Een gedachte over “Raamgemijmer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s