Werchter

Je zou denken dat ik er te oud voor zou worden. Dat ik het stilaan wel gezien zou hebben. Dat ik de olfactorische beproevingen niet langer zou willen doorstaan. Dat ik een ietwat ranzige camping niet meer als een vakantieoord zou beschouwen.

Maar dat gebeurt dus niet. Die specifieke festivalgeur van van zweetvoeten, zand en verschraald bier moge dan niet iets zijn waar eender wie naar uitkijkt, maar het betekent wel ontegensprekelijk voor iedere ervaringsdeskundige op deze wereld ‘festival’. En die camping moge dan niet wat men noemt comfortabel zijn, het blijft wel een apart universum.

Uiteindelijk blijft dat voor een groot deel waar het om draait voor mij, en ik vermoed ook voor vele anderen. Niet enkel die muziek (al is dat uiteraard dé reden), maar ook het feit dat die muziek en die omgeving je samen even wegrukken uit je leven. Je beter dan eender welke andere vakantie of reis (en ik heb er al veel gedaan) laten ontspannen en je gepieker over toekomstbeslommeringen een halt toe roepen. Je in een survivalmode zetten waar je doel enkel is je lijf gaande te houden om alle goede bands te kunnen ervaren.

Deze editie van Werchter was weer één waar ik enkel in superlatieven over zou kunnen schrijven. Als beleving misschien wel de beste, ook al heb ik al betere line-ups meegemaakt. Als je thuiskomt met het gevoel dat je nog geen dag bent weggeweest, en alle herinneringen in fastforward door je hoofd zijn aan het tollen, dan zit het goed.

Nu heb ik meestal een loeihekel aan mensen die hun mening over elke band en elk optreden zo nodig moeten verkondigen aan de wereld (hoewel ik maar al te goed besef dat ik exact hetzelfde doe met mijn recensies op de wereld en alles daarin). Toch kan ik het niet laten wat korte bursts van expressie te spuien.

Tot mijn scha en schande moet ik vooreerst toegeven dat we nooit de weide hebben bereikt voor 15u… ter verdediging; een werkmens heeft nachtrust nodig, en zo met z’n tweetjes rustig ontwaken en een gebricoleerd ontbijtje eten aan je vakkundig in de lommerte geplaatste tentje heeft ook zijn charme (Tucskes en maïs in blik for the win!).

Toch kan ik mede delen dat BRMC kranig blijft standhouden, zo’n zevental (slik) jaar na mijn eerste live-ontmoeting met ‘love burns’, dat The National behoorlijk beschonken op witte wijntjes toch een machtig optreden gaf, en dat Green day mijn puberale jeugdzonde blijft (ook al speelden ze brain stew niet. En speelden ze überhaupt geen enkel (nee, geen enkel) liedje uit. En werd ik behoorlijk kriegelig van Billy Joe’s constante “everybody say AAAAYYYOOOO”).

Ettelijke uren en een stevig tukje later (ik reken niet in dagen. Wie rekent er in dagen?) viel me op dat ik dan wel ondanks ettelijke pogingen nog steeds niet te vinden ben voor (what I call) boenkeboenketsjingeltsjangelmuziek, maar dat het toch wel machtig is van mensen tot honderd meter buiten de tent te zien meespringen op Major Lazer. En dat het mijn geloof in de mensheid sterkt dat Blur met een steengoed optreden de hele wei kan doen opletten.

Nog een tukje, een aantal hardgekookte eieren en wat choco met bokes later werd ik vooral overvallen door een mengeling van plaatsvervangende schaamte en verveling tijdens Odd Future, een auditieve beproeving die enigszins overbodig werd doorstaan voor een mooi plaatsje tijdens een lauwe Django Django in een snikhete tent.
Gelukkig kon Nick Cave die dag dan weer toch subliem voor me maken. En kon Rammstein de avond met goed entertainment afsluiten, ook al ben ik enigszins uit die muziek gegroeid. Geniaal citaat van het jaar tijdens die laatste show door Sacha Baert: “Eigenlijk, als je het geluid weghaalt, is het alsof we naar slecht Duits theater of doorgedraaide performance art staan te kijken”.

Voeg daar, na een laatste tukje, een hele hoop Pringles en wat muësli, een marathondagje in The Barn aan toe (Alt-J!) en je weet dat ik veel gezien heb, maar ook heel veel gemist. De programmatie was dit jaar toch echt wel van de pot gerukt (Nick Cave in de namiddag? Zodanig veel genrewissels per podium dat je constant heen en weer moest hossen?), en de oriëntatie, ligging en akoestiek van de podia lieten ook behoorlijk wat te wensen over.

Toch.

Awesome!

WP_20130704_019

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s