On verra

Ik heb een broodje kroket gegeten. En ik vond het best lekker.
Dit is het begin van het einde.
Gelukkig was het NVFA symposium waar ik deze onfortuinlijke ontdekking maakte voor de rest wél heel geslaagd!

In ander nieuws beginnen mijn reistrajecten van de voorbije weken, wanneer je ze uitstippelt op een kaart, een aardig abstract kunstwerkje te vormen. Of, voor de eerder wetenschappelijk aangelegden onder ons, een aardig voorbeeld van Brownse beweging. Lovendegem. Oostakker. Brussel. Gent. Zellik. Erembodegem. Erpe Mere. Balegem. En, natuurlijk, Leiden. Mijn ecologische voetafdruk wordt zo wel beduidend groter dan mijn reële, maar het biedt ook mijmertijd, dat rondreizen.
Op de trein onlangs: een kerel met combatboots en een Slayer trui, die in potlood sudoku’s zat in te vullen. En op de muur daarbuiten; de graffitiboodschap “j’ai toujours voulu le faire”.

De mensheid. Ze doet wat met je.

Intussen spookt al enige tijd één zin door mijn hoofd, waarmee een dierbare me een eeuwigheid geleden omschreef. “Het ‘on verra’ meisje, speels en onvoorzichtig.”

Wel.

Ik heb haar terug gevonden!

En dit zijn enkele van haar avonturen van de voorbije weken:

Nestjepreview.jpg

OostakkerMuizelstraat.jpg

Tardis.jpg

Desk.jpg

Liefs,
Jessie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s