Communicatiekwesties

Deze week heeft het touchscreen van mijn GSM het begeven. Dat dit gebeurde aan het eind van een toch al vrij onaangename dag kan gezien worden als de aanleiding tot mijn licht homicidaal humeur. Maar goed.

Het gekke is hoe snel je dat ding dus begint te missen hé. In de afwezigheid van een vervangapparaat zit ik nog tot vrijdag zonder telefoon in Leiden. En plots verandert je hele belevenis van het internationale leven. Zoals jullie weten slinger ik jolig heen en weer tussen werken en leven in Leiden en Gent (en Brussel, maar laten we het niet te complex maken), en dus zet ik de real life communicatie van deel één van de week gezellig door via crossmediale communicatie in het tweede deel van de week. Je voelt je altijd verbonden, plant makkelijk (althans, zo makkelijk als plannen ooit kan met de bende volatiele warhoofden waartoe ik behoor) je sociale activiteiten voor het komend weekend, doet je beklag, deelt je grapjes, en ontvangt de verscheidenheid aan perspectieven op het leven die enkel een diverse groep mensen je kan geven gewoon eender wanneer op je geliefkoosde telefoontje.

En ik ben de eerste die mensen erop zal attent maken wanneer ze die connectie verkeerd gebruiken, doorgaans door ostentatief te kuchen en staren als het een lopend ‘echt’ gesprek onderbreekt, maar dat maakt het geen anti-communicatie middel.

Gelukkig heb ik hier in deze laatste eindspurt naar mijn enorm welgekomen winterse werkonderbreking zo veel te doen dat het gevoel van isolement zelfs niet in me opkomt, en mis ik Kermit de Nokia vooral omdat hij ook mijn radio-en muziekspeler is als ik aan de slag ben in het chemisch lab (kleine meevaller van de week zijnde dat ik vooral dingen moet afwerken in het ‘gewone’ osteolab). Mag ik hier trouwens er ook even tussen gooien dat Shabu Shabu (een all-you-can eat sushi restaurant voor de niet-ingewijden) nu ook een dessertbuffet heeft? Je kon me echt naar huis rollen na afloop, maar ik kan wel fier melden dat we de vierde bestelronde hebben gehaald! (al is mijn aandeel in die verwezenlijking mogelijks enigszins beperkt).

Wat ik vooral wil zeggen is:

1. Mijn GSM is dood en ik baal als een stekker *

2. Ik voel me belachelijk oud als ik zie hoe veel er is veranderd, zelfs sinds mijn vorige internationale ervaring.

3. Ja die hilarische snapchat van de rare gezichtsexpressies waartoe ik capabel ben die ik nu niet kan sturen is belangrijk!

4. De smartphone is een overlevingsmechanisme van de internetgeneratie in een vereenzamende wereld, niet een “symptoom” van die generatie.

5. Communiceren is cool.

En dan zou ik dit bericht hebben kunnen beëindigen met een foto van de prachtige zonsondergang van deze avond, maar gezien de gsmperikelen kan ik dat niet en krijg je een lentebeeld van vorige week:

Afbeelding

Liefs, Jessie

*: geniale uitdrukking copyright Maria W.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s