Deze ochtend fietste ik achter een kerel op een bakfiets, waarvan de bak de vorm had van een klomp. EEN KLOMP. Komt daarbij dat de kerel in kwestie een ruig metalhead type was, met lange blonde haren en een leren jekker. Soms vraag ik me af of dit vreemde land wel echt is. Maar dat terzijde, ik wou het eigenlijk over iets helemaal anders hebben deze keer. De situatie is namelijk de volgende:

Ik lig in de knoop met de mensheid.

Vorige week woonde ik een lezing bij van Bergings- en Identificatie Dienst van de Koninklijke Landmacht. De spreker vertelde over hoe er dus echt een internationale afspraak is (de Geneva-conventie) die maakt dat de overwinnaar verantwoordelijk gesteld wordt voor het identificeren en begraven van de achtergebleven lichamen op een slagveld. Over hoe boeren tijdens WOII lichamen aan de kant sleepten om hun veld te kunnen bewerken. Over hoe soldaten die sneuvelden aan de Franse kusten aanspoelen op de Nederlandse eilanden.  Het roept een haast onomwendbare golf van weemoed op, de pure futiliteit die door dit soort achteraf-maatregelen in schreeuwend fluo wordt onderstreept. De absurditeit ervan ook. En die vreemde kilte waarmee we als mens omgaan met deze dingen. “En de boer, hij ploegde voort”.

Hetzelfde gevoel overviel me ook eerder deze zomer, toen ik nog gelukzalig door New Mexico reisde. In Santa Fe bevindt zich namelijk een groot oorlogskerkhof voor Amerikaanse soldaten uit alle oorlogen. Prachtig aangelegd. Steriel groen gras en witte zerken. En een hele lege heuvel, klaar om gevuld te worden. Pragmatiek die om de onzinnigheid heen danst, want ja, natuurlijk, we moeten ten allen tijde praktisch blijven, hoe kunnen we anders leven?

We zijn, als soort, met ons grote brein en sterk ontwikkelde sociale capaciteiten (?), toch zo goed in het verdrukken en vergeten.

Aan de andere kant woonde ik even geleden ook F.A.C.T.S bij, het jaarlijkse feest van comics, fantasy, anime, sci-fi en allerhande obscure maar prachtig fantasierijke subculturen in Flanders Expo in Gent. Een zee van individuen die allen samen opgingen in hun eigen en elkanders verbeelding, met of zonder bijpassend verkleedritueel om in de juiste mindset te komen. En dan denk ik weer hoe prachtig onze soort is, hoe we toch wonderlijke dingen creëren, zo bovenop de wereld waar we echt in leven. En hoe geweldig het is dat we daar dan ook nog eens voor samenkomen. Of is dit ook gewoon verdrukken en vergeten, op een andere, in tijd beperktere, schaal?

Ach, misschien overdenk ik het weer allemaal. F.A.C.T.S was alvast heel leuk, en het feit dat verschillende van m’n kennissen me niet herkenden in mijn Thing 2 vermomming maakte het stiekem enkel leuker. Er wordt veel smalend gesproken over cosplay (de reportages van de leidende nieuwsbronnen in ons Belgenland waren afgrijselijk), maar waarom? Soms willen we gewoon even een beetje iemand anders zijn. Onze betoverende wereld is al lelijk genoeg.

Liefs, Jessie

(uw cyberhippie)

This Thing will not bite you it wants to have fun!

This Thing will not bite you it wants to have fun!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s