Boemerangkinderen

De feestdagen zijn reeds enige tijd gepasseerd, maar blijkbaar was ik dit blogje even vergeten in de wirwar van concepten die op mijn laptop rondzweven. Aangezien binnenkort een paar leuke nieuwe projecten starten waar ik heel hard naar uitkijk en waarover enkel vrolijke verhaaltjes zullen verschijnen, leek het me leuk het jaar te starten met het spuwen van mijn gal. Jeweetwel, ter compensatie.

De irritatie die ik hier ga uitwerken, één van de vele sluimerende kwesties die resideren achterin mijn hersenpan, is die van de generatiekritiek. Er wordt namelijk veel commentaar gegeven op mijn generatie.

De boemerangkinderen.
De hersenloze internetmassa.
De egocentrische overopgeleiden.

Uiteraard zijn velen van ons hoogstwaarschijnlijk absurd over-opgeleid, met diploma’s die nooit nut gaan hebben en het behalen waarvan ons ouders en ons maatschappij onvoorstelbaar veel geld kostte. Maar mag ik er even aan herinneren dat net die ouders en maatschappij degenen waren die ons duwden naar hogere educatie? Niemand heeft respect voor het middelbare schooldiploma. Daar leerden we in mijn richting zelf de meest basale menselijke taken niet, als het invullen van belastingaangiften of het herstellen van kleine mankementen aan huishoudelijke apparaten. We leerden er vooral hoe we het efficiëntst konden doen alsof we alle leerstof achter de kiezen hadden, waarvan de leerkrachten ons verzekerden dat we ze nodig zouden hebben in ons latere studies. De mogelijkheid niet verder te studeren werd zelf niet geopperd in het Algemeen Secundair Onderwijs. Sociaal stigma, onderschat nooit diens kracht.

En ja we spenderen veel tijd in het universum van de drie w’s. Daar ligt veel van onze communicatie, onze expressie. De uiting van onze frustratie ook, op prachtig creatieve maar helaas ook vaak venijnig lelijke wijze. Toch vind ik het internet een mooie plek, die me tegen alles in geloof in de mensheid geeft.

Hebben jullie ooit al eens de tags doorzocht op Instagram? Op deze website, zuiver gecreëerd voor het delen van foto’s uit je eigen leven op een publiek gesimplificeerd platform, kwamen bijvoorbeeld rond de kerstperiodes heel veel foto’s van mensen met het kaartje “#home” eraan gekleefd. Weet je hoe prachtig het wel is van zo in één oogopslag alle foto’s gelabeld als “thuis” te gaan bekijken, en zien waarmee mensen dit associëren? Veel huisgemaakte maaltijden. Familie. Huisdieren. Glimlachend weerzien. Een ander voorbeeld: de tag “love”. Bij het indrukken van deze zoekterm zette ik me schrap voor een overdaad speeksel uitwisselende tieners. Maar nee. Wel een tiener met zijn grootmoeder. Een baby’tje. Inspirerende citaten om te helpen met liefdesverdriet (toegegeven, dit soort quotes doet me kokhalzen, maar in deze context is het best mooi). Een trouwfoto. Drie vrienden in de bergen met trekrugzak op. Een zicht op de zonsondergang over de zee.

Over die zonsondergang trouwens; weet je wel hoe massaal we wereldwijd foto’s nemen van de zonsop- en zonsondergang? Hoe we toch allemaal gefascineerd zijn door die dagelijkse schoonheid van onze wereld, en dat met iedereen willen delen? Want dat is uiteindelijk het wonder van Instagram: het toont ons de dingen die we als individu willen delen met de wereld. Voornamelijk ter opbouw van ons eigen imago, onszelf als merk, ja, maar juist daardoor is het zo boeiend. Als we foto’s delen waarbij we onszelf met ons grootouders tonen, of onze appreciatie voor het eten van thuis dat ons ons weer geworteld doet voelen, moet ik toch concluderen dat we misschien wel collectief navelstaren, maar dan toch over de juiste dingen.

De rode draad die terugkomt tijdens mijn doorpluizingen van het wereldwijde web is er één van een zoektocht naar stabiliteit. Op alle mogelijke manieren zoekt generatie Y (de twenty-somethings zoals ze zichzelf noemen) naar vastheid. Of het nu is via prachtige doe-het-zelf handleidingen om je huis in te richten of het plaatsen van veel foto’s van de mensen in je leven om ze ‘echter’ te maken, we zoeken houvast. Daarom misschien ook dat we de boemerangkinderen zijn geworden, een generatie waarvan historisch ongehoord veel net afgestudeerden weer voor ettelijke jaren bij de ouders intrekken. Uiteraard is de belangrijkste drijfveer hierachter de economische wanhoop en het gebrek aan voldoende jobs, maar toch kan ik de indruk niet afschudden dat we het misschien ook minder erg vinden terug te keren naar het ouderlijk nest. Na een schoolcarrière waarin ons intellect en talent bejubeld werden is het hard van de sokkel vallen om plots afgestudeerd voor de afgrond van het leven te staan, omringd door walgelijke woninghuurprijzen en vacatures van “minimum twee jaar ervaring”. Na een beetje wennen merken we wel dat het allemaal meevalt natuurlijk, maar toch. Het voelt voor velen alsof alles wankelt, en tussen vrienden, familie, carrière en liefdesleven kaatsen we soms ietwat stuurloos rond, hopend dat alles op sporen komt. Maar niet té vast op sporen, want we houden ook nog steeds van avontuur, barsten nog steeds van de ideeën, staan nog steeds open tegenover de wereld.

Ik ben het een beetje zat, de smalende kritiek die zo makkelijk wordt gegeven, niet enkel op mijn generatie, maar door elke samenlevingsgroep op een andere, en zelfs gewoon onderling, door mensen op elkaar. Doordachte bemerkingen, ja graag. Oppervlakkige commentaar die enkel zonder inzicht vanuit het eigen ego komt, nee dankjewel. Een beetje meer liefde, een beetje meer perceptiviteit.

En dus roep ik bij deze 2015 uit tot het jaar van de tederheid. Uitgaande van actualiteiten van de voorbije week gaan we het hard nodig hebben.

Liefs,

Jessie (uw cyberhippie)

P.S. Ja, ik heb dus de wondere wereld van instagram ontdekt. http://instagram.com/et_on_verra/ . Allen daarheen. En omdat ik de commentaren al hoor: ik ben niet zo naïef dat ik me niet tegelijk dood erger aan dat beeldplatform, maar wou hier even de mooie kant toelichten. Dat mag ook al eens.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s